درس رو سرم میریزه میام نت و کلی وقت هدر میدم.کلاسای دانشگاهم شروع شده و از همین اول

من خسته شدم.از بس استادا میان پشت سرهم حرف میزنن دیگه قاطی کردم که کی چی گفته!

دیشب واسه اولین بار موفق شدم برنامه چه فرصتی چه شبی رو بگوشمکلی خوشم اومد.مجریش

که فرزاد حسنیه.افشین حسین خانی هم گاهی میاد یه چیزایی میگه.کلا خیلی قشنگه به همه اونایی

که نشنیدن پیشنهاد میکنم از دستش ندن!یکشنبه ها ساعت ۱۲ تا ۲ شب از رادیو جوان پخش

میشه البته دیشب ساعت ۱۲و ۲۰ دقیقه شروع شد!منم با اینکه خوابم میومد بیدار موندم وگوشیدم

البته پشیمونم نشدم که بیدار موندم واقعا فرصت خوبی بودبر عکس این برنامه ۷شنبه جدید که من

زیاد ازش خوشم نمیاد البته خوبیش اینه که بازم برگشته ۷شنبه اما همون قدیمیه بهتر بود اون

اورجینالش بود!کلی چیز داشتم که تو ذهنم بود که وقتی

اومدم نت خواستم اپ کنم بذارم تو وبم اما وقتی نوبت عمل کردن میرسه همش یادم میرهاهل عمل

نیستم دیگهراستی اینم بگم که ۲۴ شهریور دختر خاله و پسر خالم که دوقلوان به دنیا اومدن

اما نکته جالب اینجاس که هنوز اسمی واسشون انتخاب نکردنقرار بود بذاریم سینا و ستایش اما

یه جورایی پشیمون شدیمحالا هرکی تونست ۲تا اسم خوکشل که به همم بیان پیشنهاد کنه کلی

ممنون میشمآخه خالمم منو فرستاده دنبال اسم پیدا کردناز اونجایی هم که من کلی مسئولیت

پذیرم امروز دنبال اسم میگردمراستی یه سوال اگه شما دفترچه خاطراتتون لو بره که کلیم حرفای

خصوصی توش باشه چیکار میکنین؟؟؟؟البته من که دیگه آب از سرم گذشتخب آخر این اپم یه

شعر میذارم از دکتر شریعتی.....امیدوارم خوشتون بیاد...امیدوارم بتونم زودتر بیام دفعه بعد



غزل خدا...


چه شبی است!

چه لحظه های سبک و مهربان و لطیفی

گویی در فضایی پر از شراب نفش میزنم

گویی در زیر باران نرم فرشتگان نشته ام

میبارد و میبارد و هر لحظه بیشتر نیرو میگیرد

هر قطره هش فرشته ایست که از آسمان بر سرم فرود می آید

چه میدانم؟

خداست که دارد یک ریز غزل میسراید

غزل های عاشقانه ی مهربان و پر از نوازش

هر قطره ی این باران

کلمه ای از ان سرود هاست....  .

شادی بود یا ماتم

شب بود یا روز

آخرین لبخندش را به یاد ندارم

با من بود یا به او

با او بود یا به من

آخرین سلامش را به یاد ندارم

به ما بود یا به من

به من بود یا به او

آخرین خداحافظی اش را به یاد ندارم

با من نبود

با تو هم نبود

ای کاش میشنیدم

آخرین کلامش را       آخرین سلامش را        آخرین لبخندش را

برایم اولین و آخرین بود و ماند

اما....

آخرینش را به یاد نیاوردم

                      
                                                                                برای تو.........

یا علی خداحافظ همین حالا....

براي نجات كشور از مهلكه‌اي كه در آن گرفتاريم بايد حضور باشكوهي در انتخابات داشته باشيم

 

    ابوالفضل فاتح مسئول امور رسانه های ستاد میر حسین موسوی از فشار صدا و سیما به میر حسین موسوی برای سانسور فیلم تبلیغاتی اش و پاسخ قاطعانه او به این درخواست خبر داد و در خاطرا ت روزانه اش نوشت : الان حدود ساعت ٣ و بیست دقیقه ی بامداد جمعه است. تازه از صدا و سیما برگشته ایم. به اتفاق آقایان محمد بهشتی، محمد مهدی حیدریان و علیرضا بهشتی روزانه مشغول بازبینی فیلم سخنرانی آقای مهندس بودیم. اتفاق نظر داشتیم که مهندس در این سخنرانی توانسته است با توده های مردم ارتباط و از زبان صرفاً آکادمیک فاصله بگیرد.

امروز بعدازظهر که آقای مهندس برای اولین ضبط رادیویی خود به رادیو آمده بود، پس از انجام گفتگو با رادیو از مهندس خواهش کردیم که برای بازبینی فیلم سخنرانی روز گذشته ی خود چند دقیقه ای به ساختمان شیشه ای سیما برویم.

پیش از این که فیلم را بیاورند جوانی که خود را نماینده ی شورای بازبینی می نامید وارد شد و بی مقدمه خطاب به مهندس بیان کرد که شما باید بخش های مختلفی از سخنرانی خود را حذف کنید. وقتی فهرست پیشنهادات شورا را برشمرد، مشاهده کردیم که تقریباً چیزی از سخنرانی باقی نمی ماند. حذفیات به لحاظ مفهومی بخشی اساسی از سخنرانی بود.

 الزامات شورا آن چنان سخت گیرانه و غیر منطقی و سلیقه ای بود که امکان هیچ توجیهی را باقی نمی گذاشت. تصور ابتدایی آن بود که جدی نمی گویند. از نظر من که سال ها در ایسنا مراقب چارچوب های خبری بودم، حتی یک کلمه در سخنرانی مهندس یافت نمی شد که در سخت ترین شرایط رسانه ای امکان سانسور داشته باشد. سخنرانی او فوق العاده مبتنی بر اصول و به دور از هر گونه حرف و حدیث و حاشیه بود. دقایقی بعد متوجه شدیم که این تصمیم شوراست و بر مبنای آن، چیزی از سخنرانی جز شیری بی یال و دم و اشکم باقی نمی ماند!

 آن ها می خواستند که جمله ی ساده ای چون "من این سال ها محدودیت تصویر داشتم" و حتی خاطره ای از امام و چند مطلب مهم دیگرحذف شود. مهندس با صبوری به حرف هایشان گوش داد. یکی دو پرسش کرد و سپس برخاست و آرام، با متانت و قاطع گفت: "ظاهراً مرا نمی شناسید. شرایط شما پذیرفتنی نیست. به دوستانتان بگوئید رویکرد خود را اصلاح کنند".

 به جوان گفتم: ما را چه شده و چگونه است که برای کسی که آن همه مورد وثوق امام(ره) و مخزن اسرار کشور بوده و تاکنون مورد اعتماد مردم و بزرگان است چنین تعیین تکلیف می کنیم و به خود اجازه می دهیم که بگوئیم چه بگوید و چه نگوید. آن هم مهندس که بر تک تک کلمات خود تسلط دارد. می داند چه می گوید و چرا می گوید. چرا این چنین ظرفیت هایمان کوچک شده است که سخنرانی ساده ی انسان بی ادعا اما بزرگ و تاثیر گذاری چون مهندس موسوی را هم بر نمی تابیم؟

به خیابان که آمدم از این جفای روزگار در حیرت و گیجی عمیقی فرو رفته بودم. از خود پرسیدم این ها کی اند که با عزیز امام چنین می کنند. مگر همین آقای احمدی نژاد نبود که در دوره قبل چه ها که نگفت؟ حال نماینده ی ایشان در شورا با ابتدایی ترین حقوق کاندیداها چنین می کند.

دلم می گیرد وقتی فرصت های سعادت کشور را در چنگال این تنگ نظری ها اسیر می بینم. به فرزندانمان فکر می کنم که آیا آنها با گذشتگان خود چه خواهند کرد؟ یادمان باشد که موسوی میراثی از فداکارترین نسل های تاریخ ایران است. امید که ما جفاکارترین نباشیم.

ساعتی بعد جلسه ی اضطراری در دفتر مهندس تشکیل شد تا در قبال این رفتار غیر قانونی، سلیقه ای و غیر اخلاقی تصمیمی اتخاذ شود. همه ناراحت و مبهوت بودند. نهایتاً مشورت دوستان، عدم پذیرش شرایط تحمیلی در صورت تقطیع و سانسور سخنرانی بود.

در این حال به ناگهان پیغامی رسید که موانع برطرف شده است و ما می توانیم برای بازبینی فیلم سخنرانی که جمعه پخش می شود به سیما برویم. به نظرم از جایگاه بالاتری به صدا و سیما تذکر داده بودند. ا... اعلم. امیدوارم صبح که شورا تشکیل می شود بهانه ی جدیدی خلق نشود.

منبع:موج سبز